1.1C-dur-skalaen
C-- er ein av dei mest grunnleggjande og ofte brukte musikalske skalaene. Den er kjend som den 'naturlege' skalaen fordi han består av dei kvite tangentane på eit piano, og har ingen kryss eller b. Det betyr at den har ingen høgare eller lågare tonar, og det gjer han til eit ideelt startpunkt for musikklæring og komposisjon.
Sjølv om det er mange måtar å organisere tonar på, er den den mest grunnleggjande og vanlegaste måten i vestleg musikk å bruke skalaer på. Ein skala er rett og slett ei rekkje tonar som blir spelte i ei spesiell rekkjefølgje. C-dur-skalaen består av sju tonar: C, D, E, F, G, A og H.
1.2H eller B, tonika og ters
Men vent litt, kanskje du tenkjer at du kjenner til C-dur-skalaen som: C, D, E, F, G, A og B. Dette kan forvirre nokre, men det er ganske enkelt å forklare. I tyske og nordiske musikktradisjonar, blir tonen B ofte kalla H. Dette skil seg frå den meir internasjonale notasjonen der vi bruker B i staden for H. Men sjølv om vi kallar den siste tonen for B eller H, er oppbygginga av skalaen den same. Den er ein sekvens av heile og halve tonetrinn, arrangert slik: heil, heil, halv, heil, heil, heil, halv. Dette mønsteret gjev C-dur-skalaen, med ei blanding av harmoni og kontrast som ligg til grunn for mykje av den musikken vi høyrer kvar dag.
C-dur er ein «dur»-skala, som betyr at han har ein «glad» eller «lystig» klang. Dette kjem av måten tonane er ordna på, spesielt forholdet mellom den første tonen (kalla «») og den tredje tonen (kalla «»). I C-dur er tonika C og tersen E. Forholdet mellom desse to tonane hjelper til med å gi C-dur den karakteristiske lyden.
